Niespodzianki od losu :)

I jak tu nie ufać w to, że przeznaczenie ma względem nas swoje własne, wyjątkowe plany. Jak już wspominałam, przyszedł czas, gdy nasza pociecha zaczęła się nudzić w domu - postanowiliśmy posłać Go do przedszkola. Skoro mały do przedszkola, to mama do pracy. Piękne plany, ale i trafne pytanie mojego większego szczęścia "co Ty właściwie chciałabyś robić?". Chwila konsternacji i moja niepewna odpowiedź, rzucona w przestrzeń ponad malowanymi właśnie aniołkami, brzmiała "najchętniej coś takiego" i tu pokazuje na stół pokryty farbami, serwetkami, lakierami i tysiącem innych drobiazgów. Pobłażliwy uśmiech męża mówi sam za siebie... Ale pomarzyć zawsze można - podobno za to się nie płaci. Minęło kilka dni, aniołki nabrały barw i "z pewną taką nieśmiałością" pokazałam je światu... i... chyba się spodobały. Nigdy bym jednak nie podejrzewała, że moja nowa "anielska" pasja pomoże mi znaleźć pracę - a tak się właśnie stało. Niby nic wielkiego na początek, ale ma być coraz lepiej więc... nie mogę się przestać uśmiechać. Jednak czasem warto realizować marzenia ... i zaufać przeznaczeniu :)